Geen hoger beroep tegen korte opschorting verblijf kind
Dit arrest van het Hof van Beroep te Gent behandelt de ontvankelijkheid van een hoger beroep tegen een voorlopige maatregel van de familierechtbank. De zaak betreft een langdurig en conflictueus geschil tussen twee ouders, de vader en de moeder, over de verblijfsregeling van hun minderjarige dochter. Na een eerdere beslissing van het hof die een week-weekregeling instelde, startte de moeder een nieuwe procedure om deze regeling op te schorten, wegens vermeende weerstand van het kind. De vader vroeg die vordering af te wijzen, onder meer bij gebrek aan gewijzigde omstandigheden en omdat de toepassingsvoorwaarden van artikel 19 van het Gerechtelijk Wetboek niet vervuld waren. Op de zitting van de familierechtbank besliste de eerste rechter, zoals geacteerd op het proces-verbaal, om het contact tussen de vader en de dochter voorlopig op te schorten. Volgens het hof zou deze opschorting zonder het ingestelde hoger beroep een looptijd van 19 dagen hebben gehad, tot de geplande verdere behandeling ten gronde. De rechter beval tevens een maatschappelijk onderzoek en plande een verhoor van het kind. De vader stelde onmiddellijk hoger beroep in tegen deze beslissing, argumenterend dat de opschorting van het contactrecht een eindbeslissing was die onmiddellijk appellabel is, omdat deze voor het verleden onomkeerbaar is. De moeder wierp de onontvankelijkheid van het hoger beroep op. Zij stelde dat de beslissing van de eerste rechter een maatregel 'alvorens recht te doen' was, bedoeld om de toestand voorlopig te regelen in afwachting van verder onderzoek en een beslissing ten gronde. Volgens haar is een dergelijke voorlopige maatregel niet vatbaar voor een afzonderlijk hoger beroep. Het Hof van Beroep volgt de redenering van de moeder en verklaart het hoger beroep onontvankelijk. Het hof oordeelt dat de beslissing van de eerste rechter inderdaad een voorlopige maatregel is in de zin van artikel 19, derde lid, van het Gerechtelijk Wetboek. Hoewel een beslissing over de verblijfsregeling feitelijk onomkeerbaar is voor het verleden, zou het toelaten van hoger beroep tegen elke kortdurende voorlopige maatregel de werking van de familierechtbanken ondermijnen. De kernvraag is of de maatregel de toestand op duurzame of onomkeerbare wijze bestendigt. Gezien de beoogde korte duur van de opschorting en de duidelijke intentie van de eerste rechter om de zaak snel verder te behandelen, was er geen sprake van een eindbeslissing. Het kind werd uiteindelijk niet gehoord en de zaak werd naar de rol verwezen. Het hoger beroep is dus onontvankelijk en de vader wordt veroordeeld in de kosten.