
Beslissing over schoolkeuze, verblijfsregeling en objectieve berekening van onderhoudsgeld na relatiebreuk
Dit vonnis van de familierechtbank behandelt een geschil tussen twee ex-partners over de regeling voor hun zevenjarige dochter na de beëindiging van hun wettelijke samenwoning. De partijen oefenen het ouderlijk gezag gezamenlijk uit, maar raken het niet eens over de schoolkeuze, de verblijfsregeling en de financiële afspraken. De vader vordert een gelijkmatig verdeeld verblijf (week/week). Om dit praktisch te kunnen combineren met zijn werkuren in de bouwsector, vraagt hij de rechtbank om het kind van school te veranderen naar een school in zijn nieuwe woonplaats. De moeder verzet zich hiertegen; zij wil dat het kind in haar huidige school blijft en stelt een 10-4 verblijfsregeling voor, waarbij het kind de meerderheid van de tijd bij haar verblijft. Daarnaast vordert de moeder een maandelijkse onderhoudsbijdrage. De rechtbank oordeelt dat het in het belang van het kind is om in haar huidige school te blijven. De gevraagde schoolverandering moest volgens vader een gelijkmatig verdeeld verblijf praktisch mogelijk maken. De rechtbank behoudt de huidige school wegens de concrete omstandigheden, waaronder de sociale verankering en de benodigde opvang. Omdat de school behouden blijft, stelt de rechtbank vast dat een week/week-regeling praktisch onhaalbaar is voor de vader. Het hoofdverblijf wordt bij de moeder vastgelegd, met een secundair verblijf bij de vader om de veertien dagen (van vrijdag tot dinsdag) en één extra zaterdag per maand. Op financieel vlak berekent de rechtbank de onderhoudsbijdrage via een objectieve methode. Rekening houdend met de inkomsten van beide ouders, de kostprijs van het kind, het groeipakket en de verblijfsduur, wordt de vader veroordeeld tot het betalen van 75 euro per maand. De rechtbank weigert de gevraagde ingangsdatum van 1 maart 2025 en kent de onderhoudsbijdrage toe vanaf 1 januari 2026, de maand waarin het verzoekschrift werd neergelegd, om te vermijden dat er een zware kapitaalschuld ontstaat. De buitengewone kosten worden bij helften verdeeld en het fiscaal voordeel komt automatisch toe aan de moeder, aangezien er geen sprake is van een gelijkmatig verdeeld verblijf.