
Geen extra conclusietermijn voor reeds bekende feiten en nieuwe stellingen van de tegenpartij
In deze burgerlijke procedure voor de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, staat een verzoekschrift centraal dat is ingediend op basis van artikel 748, § 2 van het Gerechtelijk Wetboek (Ger. W.). De eiser in de hoofdzaak vraagt om de toekenning van bijkomende conclusietermijnen en de bepaling van een nieuwe rechtsdag. De aanleiding voor dit verzoek is de laatste syntheseconclusie van de verweerster. Bij deze conclusie, die tijdig werd neergelegd volgens de bindende conclusiekalender, voegde de verweerster acht nieuwe stukken toe en ontwikkelde zij volgens de eiser nieuwe stellingen en een nieuwe cijfermatige argumentatie. De eiser stelt dat hij de kans moet krijgen om hierop schriftelijk te antwoorden. Hij wenst de betalingen en aankopen te controleren, deze te vergelijken met originele bankgegevens, tegenstukken voor te leggen en een aangepaste afrekening te maken. De verweerster verzet zich tegen dit verzoek en stelt dat niet is voldaan aan de strenge wettelijke voorwaarden voor een uitzonderlijke extra conclusietermijn. De rechtbank wijst het verzoek van de eiser af. De rechter benadrukt dat artikel 748, § 2 Ger. W. een strikt te interpreteren uitzondering vormt op de bindende conclusiekalender. Er moet sprake zijn van een daadwerkelijk 'ontdekt' nieuw feit of stuk dat nieuwe conclusies rechtvaardigt. Het loutere feit dat een partij bij haar laatste conclusie nog stukken voegt, wat volkomen is toegestaan onder artikel 740 Ger. W., opent niet automatisch de deur voor een extra termijn. De rechtbank overloopt de betwiste stukken en concludeert dat geen enkel stuk kwalificeert als een nieuw ontdekt feit. Een herberekening door de verweerster van de eigen cijfers van de eiser is een verweer, geen nieuw feit. Een arrest van het Hof van Cassatie is rechtspraak en behoort tot het juridisch debat, niet tot de feiten. De overige stukken (zoals WhatsApp-berichten, parkeerretributies en belastingdocumenten) hebben betrekking op feiten waarbij de eiser zelf rechtstreeks betrokken was. Hij kende deze feiten dus al en heeft ze niet pas door de conclusie van de tegenpartij 'ontdekt'. Tot slot oordeelt de rechtbank dat het verzoek van de eiser in wezen bedoeld is om zijn eigen, initiële bewijsvoering te versterken na het verstrijken van zijn termijn, wat in strijd is met de regels van de rechtspleging. Het recht van verdediging van de eiser blijft gevrijwaard, aangezien hij tijdens de mondelinge pleidooien op de behouden rechtsdag kan reageren op de nieuwe stukken en argumenten.