125 km/u waar 70 geldt: geen opschorting, wel weekendverval

Relevante Juridische Tools

De feiten en de juridische kwalificatie

De vastgestelde snelheidsovertreding

De beklaagde werd vervolgd voor het rijden aan een gecorrigeerde snelheid van 125 km/u waar een snelheidslimiet van 70 km/u van toepassing was. De vastgestelde snelheid bedroeg 133 km/u. Een dergelijke overschrijding van 55 km/u wordt in het Belgische verkeersrecht beschouwd als een zeer zware overtreding. De overtreding vond plaats buiten de bebouwde kom.

Toepasselijke wetgeving

De tenlastelegging steunt op twee pijlers:

• Artikel 11.2, 3° van het KB van 1 december 1975 (Wegcode): In het Vlaamse Gewest beperkt dit artikel de snelheid buiten de bebouwde kom tot 70 km/u, tenzij een verkeersbord C43 een andere snelheid oplegt of toelaat (voor autosnelwegen en bepaalde wegen met vier of meer rijstroken geldt 11.2, 1°).
• Artikel 29, §3 van de Wegverkeerswet (versie van vóór 1 september 2026): Elke snelheidsovertreding wordt bestraft met een geldboete van 10 euro tot 500 euro (te verhogen met opdeciemen). Bij een overschrijding met meer dan 40 km/u komt daar een verval van het recht tot sturen van ten minste acht dagen en ten hoogste vijf jaar bij (derde lid); spreekt de rechter het verval niet uit, dan moet hij dat motiveren.

Analyse van de rechterlijke beslissing

Verwerping van de gevraagde opschorting

De verdediging vroeg om een opschorting van de uitspraak van de veroordeling. Dit is een gunstmaatregel waarbij de rechter, hoewel de feiten bewezen zijn, afziet van een veroordeling. De rechtbank wees dit verzoek af met een korte maar duidelijke motivering:

"De uitspraak van de veroordeling wordt niet opgeschort gezien de ernst van de feiten."

De rechtbank heeft een discretionaire bevoegdheid om al dan niet een opschorting toe te kennen. In dit geval oordeelde de rechter dat de ernst van de feiten, een snelheidsoverschrijding van 55 km/u, een bestraffing noodzakelijk maakte. Hiermee geeft de rechtbank aan dat dergelijk gevaarzettend rijgedrag maatschappelijk onaanvaardbaar is.

De straftoemeting: een evenwichtsoefening

De rechter legt een genuanceerde straf op die een evenwicht zoekt tussen bestraffing, preventie en de persoonlijke situatie van de beklaagde.

1. De geldboete en de toepassing van de wet in de tijd

De rechtbank legt een geldboete op van 400 euro. Dit is een basisbedrag van 50 euro, verhoogd met 70 opdeciemen (factor 8). Hoewel het vonnis dateert van 9 juni 2026 (toen de opdeciemen verhoogd waren naar 90, factor 10), past de rechtbank correct de regels van de toepassing van de wet in de tijd toe (artikel 2 Strafwetboek). De strafwet die van toepassing is, inclusief de opdeciemen, is die van het moment van de feiten. De toepassing van 70 opdeciemen duidt er dus op dat de feiten plaatsvonden vóór 1 februari 2026. Voor een deel van de boete (240 euro) verleent de rechtbank uitstel van tenuitvoerlegging voor een termijn van drie jaar.

2. Het verval van het recht tot sturen met modaliteiten

Het meest opvallende aspect van dit vonnis is de modaliteit van het verval van het recht tot sturen. De rechter legt een verval op van 21 dagen, waarvan 7 dagen met uitstel. Het effectieve verval van 14 dagen wordt beperkt tot de weekends en feestdagen. Artikel 38, § 2bis, van de Wegverkeerswet laat de rechter toe te bevelen dat het effectieve verval enkel wordt uitgevoerd van vrijdag 20 uur tot zondag 20 uur en van 20 uur op de vooravond van een feestdag tot 20 uur op die feestdag, behalve bij toepassing van artikel 37/1 of wanneer hij het herstel in het recht tot sturen afhankelijk maakt van examens, onderzoeken of een opleiding. De wet verbindt die mogelijkheid niet aan een voorwaarde over de professionele of sociale situatie. De rechtbank motiveert haar keuze met de vaststelling dat "de beklaagde bepaalde verplaatsingen niet kan vermijden"; welke verplaatsingen dat zijn, vermeldt het vonnis niet.

Praktische implicaties

Dit vonnis illustreert een standaard, maar goed gemotiveerde aanpak. De rechter houdt rekening met de zwaarte van de overtreding, maar toont flexibiliteit door de modaliteiten van de straf aan te passen aan de persoonlijke situatie. Voor de verdediging is het van belang om niet alleen de feiten te bespreken, maar ook een onderbouwd dossier voor te leggen over de persoonlijke en professionele situatie van de cliënt om te pleiten voor strafmodaliteiten zoals uitstel of een weekendverval.

Opschorting blijft een wettelijke mogelijkheid, maar in deze zaak wees de rechtbank ze af "gezien de ernst van de feiten". Wie opschorting vraagt, doet er goed aan ook de strafmaat en de modaliteiten van de straf, zoals uitstel of een weekendverval, te onderbouwen.

Gerelateerde Zaken

Alle rechtspraak