125 km/u waar 70 geldt: geen opschorting, wel weekendverval

Relevante Juridische Tools

De feiten en de juridische kwalificatie

De vastgestelde snelheidsovertreding

De beklaagde werd vervolgd voor het rijden aan een gecorrigeerde snelheid van 125 km/u waar een snelheidslimiet van 70 km/u van toepassing was. De vastgestelde snelheid bedroeg 133 km/u. De overtreding vond plaats buiten de bebouwde kom.

Toepasselijke wetgeving

De tenlastelegging steunt op twee pijlers:

• Artikel 11.2, 3° van het KB van 1 december 1975 (Wegcode): De tenlastelegging verwijst naar deze bepaling voor de toegelaten snelheid van 70 km/u buiten de bebouwde kom op de betrokken openbare weg.
• Artikel 29, §3 van de Wegverkeerswet (versie van vóór 1 september 2026): De tenlastelegging verwijst naar deze strafbepaling voor de snelheidsovertreding. De rechtbank legt een geldboete en een verval van het recht tot sturen op.

Analyse van de rechterlijke beslissing

Verwerping van de gevraagde opschorting

De verdediging vroeg om een opschorting van de uitspraak van de veroordeling. Dit is een gunstmaatregel waarbij de rechter, hoewel de feiten bewezen zijn, afziet van een veroordeling. De rechtbank wees dit verzoek af met een korte maar duidelijke motivering:

"De uitspraak van de veroordeling wordt niet opgeschort gezien de ernst van de feiten."

De rechtbank heeft een discretionaire bevoegdheid om al dan niet een opschorting toe te kennen. In dit geval oordeelde de rechter dat de ernst van de feiten een bestraffing noodzakelijk maakte. Hiermee geeft de rechtbank aan dat dergelijk gevaarzettend rijgedrag maatschappelijk onaanvaardbaar is.

De straftoemeting: een evenwichtsoefening

De rechter legt een genuanceerde straf op die een evenwicht zoekt tussen bestraffing, preventie en de persoonlijke situatie van de beklaagde.

1. De geldboete en de toepassing van de wet in de tijd

De rechtbank legt een geldboete op van 400 euro. Dit is een basisbedrag van 50 euro, verhoogd met 70 opdeciemen (factor 8). De pleegdatum is niet vermeld. De toepasselijke regels hangen daarvan af; de datum van het vonnis, 9 juni 2026, volstaat niet om de temporele juistheid van de toegepaste opdeciemen te controleren. Het recht ten tijde van de feiten is het vertrekpunt. Bij een latere wijziging van de strafwet moeten de voor de dader gunstigere bepalingen worden toegepast; artikel 2 oud Sw. schrijft de toepassing van de minst zware straf voor. De opdeciemen moeten afzonderlijk volgens de pleegdatum worden beoordeeld: voor feiten van vóór 1 februari 2026 geldt factor 8, voor feiten van 1 februari tot en met 31 augustus 2026 factor 10. Uit de toepassing van 70 opdeciemen kan hier geen pleegdatum worden afgeleid. Voor een deel van de boete (240 euro) verleent de rechtbank uitstel van tenuitvoerlegging voor een termijn van drie jaar.

2. Het verval van het recht tot sturen met modaliteiten

Het meest opvallende aspect van dit vonnis is de modaliteit van het verval van het recht tot sturen. De rechter legt een verval op van 21 dagen, waarvan 7 dagen met uitstel. De uitvoering wordt beperkt tot de weekends en feestdagen. De rechtbank beveelt dat het verval enkel wordt uitgevoerd van vrijdag 20 uur tot zondag 20 uur en van 20 uur op de vooravond van een feestdag tot 20 uur op die feestdag. De rechtbank motiveert haar keuze met de vaststelling dat "de beklaagde bepaalde verplaatsingen niet kan vermijden"; welke verplaatsingen dat zijn, vermeldt het vonnis niet.

Praktische implicaties

Dit vonnis illustreert een standaard, maar goed gemotiveerde aanpak. De rechter houdt rekening met de zwaarte van de overtreding, maar toont flexibiliteit door de modaliteiten van de straf aan te passen aan de persoonlijke situatie. Voor de verdediging is het van belang om niet alleen de feiten te bespreken, maar ook een onderbouwd dossier voor te leggen over de persoonlijke en professionele situatie van de cliënt om te pleiten voor strafmodaliteiten zoals uitstel of een weekendverval.

Opschorting blijft een wettelijke mogelijkheid, maar in deze zaak wees de rechtbank ze af "gezien de ernst van de feiten". Wie opschorting vraagt, doet er goed aan ook de strafmaat en de modaliteiten van de straf, zoals uitstel of een weekendverval, te onderbouwen.

Gerelateerde Zaken