Vluchtvertraging Compensatie Calculator

Verordening (EG) nr. 261/2004 koppelt de forfaitaire compensatie aan de afstand van de vlucht, niet aan de ticketprijs. Art. 7, lid 1 kent drie categorieën:

• a) € 250 voor alle vluchten tot en met 1.500 km;
• b) € 400 voor alle intracommunautaire vluchten van meer dan 1.500 km én voor alle andere vluchten tussen 1.500 en 3.500 km;
• c) € 600 voor alle vluchten die niet onder a) of b) vallen.

Categorie b) kent voor vluchten binnen de Unie geen bovengrens. Dat wordt in de praktijk het vaakst verkeerd berekend. Parijs–Réunion, Parijs–Guadeloupe, Parijs–Martinique en Parijs–Cayenne zijn vluchten van vijf- tot negenduizend kilometer naar ultraperifere gebieden die tot de Unie behoren: ze blijven intracommunautair en geven dus € 400, niet € 600. De afstand wordt gemeten volgens de groot-cirkelmethode tussen vertrek- en aankomstluchthaven (art. 7, lid 4).

Art. 7, lid 2 laat een vermindering met 50 % toe wanneer de aankomsttijd van de aangeboden andere vlucht niet meer afwijkt dan twee uur (categorie a), drie uur (categorie b) of vier uur (categorie c).

De verordening zelf verbindt aan vertraging geen recht op compensatie — art. 7 spreekt over annulering en instapweigering. In HvJ 19 november 2009, C-402/07 (Sturgeon) besliste het Hof dat passagiers met een aankomstvertraging van drie uur of meer voor de toepassing van het recht op compensatie moeten worden gelijkgesteld met passagiers van een geannuleerde vlucht. Dat is in HvJ 23 oktober 2012, C-581/10 (Nelson) bevestigd.

Beslissend is uitsluitend de vertraging bij aankomst op de eindbestemming, niet de vertrekvertraging. Wie door een vertraagde eerste vlucht een aansluiting mist en daardoor drie uur of later aankomt, heeft dus recht op compensatie.

Omdat art. 7 in zijn geheel op die passagiers van toepassing is, geldt ook lid 2. Een vlucht van meer dan 3.500 km buiten de Unie met een aankomstvertraging tussen drie en vier uur geeft daardoor € 300 in plaats van € 600.

Art. 5, lid 3 stelt de luchtvaartmaatschappij vrij van compensatie wanneer de verstoring het gevolg is van buitengewone omstandigheden die ondanks alle redelijke maatregelen niet konden worden voorkomen. De bewijslast daarvan rust volledig op de luchtvaartmaatschappij (art. 5, lid 3, en HvJ 22 december 2008, C-549/07, Wallentin-Hermann). "De maatschappij noemde een reden" is dus geen antwoord op de vraag.

Het Hof onderscheidt gebeurtenissen die intern zijn aan de maatschappij van gebeurtenissen die extern zijn.

Niet buitengewoon (intern):

• een staking van het eigen personeel, aangekondigd door een vakbondsorganisatie en gevoerd in overeenstemming met het nationale recht om looneisen kracht bij te zetten (HvJ 23 maart 2021, C-28/20, Airhelp t. Scandinavian Airlines System);
• het spontane wegblijven van een aanzienlijk deel van het vliegend personeel — een "wilde staking" na een verrassend aangekondigde herstructurering: herstructureringen behoren tot de normale bedrijfsuitoefening (HvJ 17 april 2018, gevoegde zaken C-195/17 e.a., Krüsemann e.a. t. TUIfly);
• een technisch probleem dat aan het licht komt bij het onderhoud of uit gebrekkig onderhoud voortvloeit (Wallentin-Hermann);
• het onverwacht defect raken van een onderdeel vóór het einde van zijn gemiddelde levensduur (HvJ 17 september 2015, C-257/14, van der Lans t. KLM).

Wel buitengewoon (extern):

• een staking van de luchtverkeersleiding, van het luchthavenpersoneel of van een externe dienstverlener;
• extreme weersomstandigheden en beveiligingsrisico's;
• een van buiten komend voorwerp dat schade veroorzaakt, zoals een op de landingsbaan achtergebleven voorwerp dat een vliegtuigband beschadigt (HvJ 4 april 2019, C-501/17, Germanwings);
• een aanvaring met een vogel, maar dan met een verplichting tot redelijke beperkende maatregelen (HvJ 4 mei 2017, C-315/15, Pešková).

Bij annulering is de compensatie van art. 7 verschuldigd, tenzij een van de drie takken van art. 5, lid 1, onder c) van toepassing is. Elk daarvan is een volledige uitsluiting — de verordening voorziet bij annulering nergens in een halvering:

• i) de passagier werd ten minste twee weken vóór de geplande vertrektijd ingelicht;
• ii) de passagier werd tussen twee weken en zeven dagen vooraf ingelicht én kreeg een andere vlucht aangeboden die niet meer dan twee uur vroeger vertrok en minder dan vier uur later aankwam;
• iii) de passagier werd minder dan zeven dagen vooraf ingelicht én kreeg een andere vlucht aangeboden die niet meer dan één uur vroeger vertrok en minder dan twee uur later aankwam.

Zonder aangeboden andere vlucht binnen die marges blijft het volledige bedrag verschuldigd. Bij onvrijwillige instapweigering wegens overboeking geldt art. 4, lid 3: de compensatie van art. 7 is onmiddellijk verschuldigd, ongeacht de reden.

De compensatie staat los van de verzorging en de bijstand. Die rechten gelden ook wanneer buitengewone omstandigheden de compensatie uitsluiten.

Verzorging (art. 9) — maaltijden en verfrissingen in redelijke verhouding tot de wachttijd, twee gratis telefoongesprekken of berichten, en hotelaccommodatie plus vervoer wanneer een overnachting noodzakelijk wordt. De drempel hangt af van de afstandscategorie (art. 6, lid 1): twee uur voor categorie a), drie uur voor categorie b) en vier uur voor categorie c). Op Brussel–Bangkok geeft twee uur vertraging dus nog geen recht op verzorging.

Terugbetaling of een andere vlucht (art. 8) — bij annulering en instapweigering kan de passagier kiezen tussen volledige terugbetaling van het ticket binnen zeven dagen en vervoer naar de eindbestemming. Bij vertraging ontstaat het recht op terugbetaling pas vanaf vijf uur (art. 6, lid 1, onder iii, juncto art. 8, lid 1, onder a).

In HvJ 22 november 2012, C-139/11 (Cuadrench Moré t. KLM) besliste het Hof dat de verjaring van een vordering op grond van Verordening 261/2004 wordt beheerst door het nationale recht, niet door het Verdrag van Montreal.

In België is de duur daarvan betwist. Een deel van de rechtspraak past de termijn van één jaar van art. 9 van de wet van 25 augustus 1891 op de vervoerovereenkomst toe. Een ander deel past de gemeenrechtelijke contractuele verjaring toe, omdat de forfaitaire compensatie een gestandaardiseerde maatregel is en geen vordering uit de vervoerovereenkomst.

Gok niet op die discussie: handel binnen het jaar. Is uw vlucht ouder, dan is uw vordering daarmee niet zonder meer verloren — laat het dossier nakijken vóór u ervan afziet.

Na het invullen ontvangt u uw compensatiebedrag gratis per email. Weigert de maatschappij? Wij helpen op no cure no pay basis.